افزایش اشتها با مصرف زیاد آهن
24 اوت 2015- محققان دریافتند مصرف مکمل تغذیه ای آهن یا مصرف گوشت قرمز بمیزان زیاد موجب سرکوب هورمون لپتین می شود، این هورمون تنظیم کننده ی اشتها است. محققان دراین تحقیق دلیل دیگری را برای کاهش مصرف گوشت قرمز ارائه کردند.
دانشمندان مرکز پزشکی "Wake Forest Baptist" با استفاده از یک مدل حیوانی نشان دادند مصرف زیاد مکمل آهن یا مصرف بیش از حد گوشت قرمز سبب سرکوب هورمون تنظیم کننده ی اشتها" لپتین" شده و اشتها را افزایش می دهد.
آهن یکی از مواد معدنی است که بدن انسان قادر به ساخت آن نمی باشد، بنابراین آهن باید از طریق مواد غذایی وارد بدن شود. آنها دریافتند هر چه میزان آهنی که فرد مصرف می کند افزایش یابد میزان لپتین موجود در خون کاهش می یابد و نتیجه اش افزایش اشتها و پرخوری است. نتایج این تحقیق درمجله ی Clinical Investigation منتشر شد.
پرفسور Don McClainمدیر مرکز دیابت، چاقی و متابولیسم در مرکز پزشکی WFBمی گوید: ما نشان دادیم میزان مصرف غذا درحیواناتی که مقادیر زیادی مکمل آهن به آنها خورانده شده بود، افزایش می یابد. درانسان، مقادیر آهن زیاد حتی در بالاترین مقدار محدوده ی طبیعی، عاملی برای بروز بسیاری از بیماریها از جمله دیابت، بیماری کبد چرب و آلزایمر است بنابراین هنوز دلیل دیگری برای عدم مصرف زیاد گوشت قرمز وجود دارد، زیرا آهن موجود در گوشت قرمز بهتر از آهن موجود درمنابع گیاهی، دربدن انسان جذب می شود.
دراین مطالعه، موشهای نر با رژیم غذایی حاوی مقادیر زیاد آهن ( 2000 میلی گرم به ازاء هر کیلوگرم وزن بدن) و با مقادیر طبیعی اما کم آهن ( 35 میلی گرم در کیلوگرم) به مدت 2 ماه تغذیه شدند. بدنبال آن مقدار آهن موجود در بافت چربی این حیوانات اندازه گیری گردید. محققان دریافتند میزان آهن موجود در بافت چربی در موشهایی که با آهن زیاد تغذیه شده بودند، 215 درصد از گروه دوم بیشتر است، علاوه بر این سطح هورمون لپیتن در خون این حیوانات 42 درصد کمتر از موشهایی است که با رژیم غذایی با آهن کم اما طبیعی، تغذیه شده بودند.
نتایج بدست آمده از این مدل حیوانی با انجام آزمایش فریتین خون از مطالعه ی بالینی پیشین درافراد شرکت کننده، تایید شد. آزمایش فریتین خون، میزان آهن ذخیره شده در بدن را نشان می دهد.
محققان نشان دادند که بافت چربی بر اساس میزان آهن موجود، بیان هورمون لپیتن را تنظیم می کند این هورمون تنظیم کننده ی اصلی اشتها، مصرف انرژی ومتابولیسم است.
دکتر Mcclainمی گوید: ما هنوز نمی دانیم مقدار بهینه ی ذخیره ی آهن در بافت چربی چه مقدار است اما امیدواریم با انجام یک کارآزمایی بزرگ بالینی بتوانیم تأثیر کاهش میزان آهن ذخیره شده در بافت را بر وزن و خطر دیابت ارزیابی کنیم. هر چه در مورد عملکرد آهن اطلاعات بیشتری کسب نماییم، شانس یافتن مسیرهای جدیدی که بتوانند اهداف داروها یا مداخلاتی برای پیشگیری و درمان دیابت و سایر بیماریها باشد، افزایش می یابد.
منبع: www.sciencedaily.com/releases/2015/08/150824212301.htm